به گزارش اطلاعات آنلاین، نتایج مطالعه ای که به تازگی در مجله Cell Press Cell Press Blue منتشر شد، نشان می دهد که چگونه کاهش پروتئین ممکن است بر پیری تأثیر بگذارد. محققان نتیجه می‌گیرند که محدودیت پروتئین می‌تواند متابولیسم را بهبود بخشد، نحوه واکنش سلول‌ها به مواد مغذی را تغییر دهد، آسیب سلولی را محدود کند و به سلول‌ها کمک کند تا عملکرد طبیعی خود را حفظ کنند.

بررسی جامع بیش از ۳۵۰ مطالعه نشان می‌دهد که افزایش مصرف پروتئین ممکن است بیش از نیاز واقعی بسیاری از مردم باشد.

«دادلی لامینگ»، پژوهشگر اصلی از دانشگاه ویسکانسین-مدیسون، گفت: "کاملاً واضح است که پروتئین برای رشد عضلات و پاسخ ورزشی افراد فعال مفید است. اما از آنجا که اکثر مردم نسبتاً کم‌تحرک هستند، بسیاری از افراد احتمالاً پروتئین بیشتری از آن چه که واقعاً نیاز دارند مصرف می‌کنند که احتمالاً عواقب منفی برای سلامتی دارد."

جایگزینی برای محدودیت کالری

دانشمندان مدت‌هاست می‌دانند که کاهش کالری دریافتی می‌تواند طول عمر بسیاری از موجودات زنده را افزایش دهد و خطر ابتلا به بیماری‌های مرتبط با سن مانند سرطان را کاهش دهد. با این حال، در عمل، پیروی از یک رژیم غذایی محدود از کالری در درازمدت برای اکثر افراد بسیار دشوار است.

محدودیت پروتئین ممکن است مسیر دیگری را ارائه دهد. مطالعات قبلی نشان داد که جوندگان وقتی پروتئین کمتری مصرف می‌کنند، حتی زمانی که میزان کالری دریافتی کلی آنها کاهش نیافته باشد، عمر طولانی‌تری دارند.

آزمایش‌های بالینی اخیر روی انسان نیز نتایج امیدوارکننده‌ای به همراه داشته است. افرادی که میزان پروتئین دریافتی خود را کاهش دادند، وزن و چربی بدن خود را از دست دادند و بهبودهایی در قند خون ناشتا نشان دادند، با وجود اینکه اغلب کالری کل بیشتری مصرف می‌کردند.

هورمونی مرتبط با طول عمر

یکی از عوامل مهم، فاکتور رشد فیبروبلاست ۲۱ (FGF21) است، هورمونی که با کاهش مصرف پروتئین افزایش می‌یابد. این هورمون می‌تواند مصرف انرژی را افزایش دهد، تنظیم قند خون را بهبود بخشد و التهاب را کاهش دهد.

مطالعات روی موش‌ها نشان داده است که حیواناتی که سطح بالایی از FGF21 دارند، بیشتر از موش‌های معمولی عمر می‌کنند. این اثر در موش‌های نر قوی‌تر از موش‌های ماده بود. مصرف کمتر پروتئین همچنین سطح FGF21 را در انسان افزایش می‌دهد.

برخی اسیدهای آمینه ممکن است پیری را تحریک کنند

این بررسی همچنین بر چندین اسید آمینه تمرکز دارد که بلوک‌های سازنده پروتئین هستند. به نظر می‌رسد متیونین، ایزولوسین و والین نقش‌های بسیار مهمی ایفا می‌کنند.

تحقیقات نشان می‌دهد که مصرف بیش از حد این اسیدهای آمینه ممکن است مسیرهای بیولوژیکی را که رشد را تشویق می‌کنند، فعال کند. وقتی این مسیرها بسیار فعال باقی بمانند، ممکن است خطر چاقی، التهاب و سایر بیماری‌های مرتبط با پیری را افزایش دهند.

لامینگ می‌گوید: "این مطالعات نشان می‌دهد که میزان پروتئینی که افراد کم‌تحرک امروزه مصرف می‌کنند، ممکن است پیامدهای منفی برای سلامتی داشته باشد، حداقل در سطح جمعیت."

نیاز به پروتئین از فردی به فرد دیگر متفاوت است

برخی از گروه‌ها به وضوح به پروتئین بیشتری نیاز دارند. به عنوان مثال، زنان باردار و برخی از بزرگسالان مسن ممکن است نیازهای تغذیه‌ای بالاتری داشته باشند. با این حال، برای بسیاری از بزرگسالان کم‌تحرک، غذاهای غنی شده با پروتئین ممکن است مزایای سلامتی مورد انتظار آنها را ارائه ندهند.

ورزشکاران اغلب مقادیر زیادی پروتئین بدون ابتلا به بیماری متابولیک مصرف می‌کنند. لامینگ بر این باور است که فعالیت بدنی منظم ممکن است با هدایت پروتئین به سمت رشد و نگهداری عضلات قوی و سالم، محافظت ایجاد کند.

لامینگ می‌گوید: «توصیه‌های اخیر مردم را به خوردن پروتئین بیشتر تشویق کرده است، اما آنها همچنین مردم را به ورزش بیشتر تشویق کرده‌اند. ما احتمالاً باید توصیه‌های پروتئین را نه تنها بر اساس سن، بلکه بر اساس میزان فعالیت بدنی افراد نیز شخصی‌سازی کنیم.»

این یافته‌ها نشان می‌دهد که راهنمایی پروتئین ممکن است زمانی بیشترین تأثیر را داشته باشد که هم سن و هم سطح فعالیت را در نظر بگیرد، نه اینکه توصیه یکسانی را برای همه اعمال کند.